Cuma, Mayıs 29, 2009

Af yok

- Burnumun üzerini çizdin.
- Dur bi öpiyim geçer.
- Olmaz. Ağlayacam şimdi, gözlerim doldu.
- Annem duyar sus lütfen.
- Bana ne bana ne...
- Sen de bana tokat attın.

- Refleksti o bi kere.
- O ne?
- Bilmiyorum, replikleri babam yazıyo.
- Hmmm. Öpiyim mi?
- E, napalım? Öp.

Park bilmecesi


Dayı - Offf belim, belim. Daha dün döndüm askerden bugün parkta eğitim yaptırıyorlar. Neydi o türkü? Yaylalar, yaylalar..

Ece- Siz nazik beyfendiye dayı diyebilir miyim, amca?
(Son gördüğünde 8 aylık bebekti yavrucak tanıyamadı..)

Arda- Huuuoooop! Gaçılın. Düttt! Parkın kralı geliyooo, geliooo

Şehnaz - Ay evladım dur düşeceksin.



(Şehnaz mı nerde bu fotoğrafta? Anneler hep yanlarındadır çocuklarının. Biraz dikkatli bakın...)

Bahar kreasyonu


Abiler, Ablalar, Amcalar, Teyzeler...
Yeni bahar sezonumuzu açıyoruz. Herkese hayırlı olsun! Askerden dönen Dayımın fotoğrafçılığı sayesinde yeniden sitemize yazmaya başladık.
(Ayakta görüntülenen ilk pozumu biraz afilli veriyim dedim.)

Pazartesi, Mayıs 18, 2009

Askerden Dayı geldi!

16 Mayıs 2009, saat 12.00 sularında İstanbul semalarında görülen uçan bir cisimden Dayım çıktı. Kanatlı arabaların inip kalktığı kalabalık bir yere gittik. Camların arkasından koşarak geldi yanımıza, annem ve anneannem ağlaştılar. Ece de ağladı. Ben de ağladım. Hepimiz ağlaşınca fotoğraf çekemedik. Yan taraf boş kaldı. Dayım askerden bana bişey getirmemiş. Ben biraz onun için ağladım. Diğerlerinin farklı sebepleri olabilir. Ece'ye de bişey getirmemiş. Getirseydi elinden alabilirdim en azından.

Kalabalık bir konvoy yapıp, anneannemin evine gittik. Yolda düt düt yaptık. Herkes bize baktı. Gece rüyamda düt düt diye sayıklıyormuşum annem dedi.