Cuma, Kasım 03, 2006

Amcadan mektup


Yavrum, bir tanem, canım Ardam. O kadar kolay mı oldu sandın dünyaya gelmen bir tanem?

Heveslendik sana. Özlem duyduk, arzuladık seni. Arzu duyduk özledik seni canım benim.

Çağırdık seni. Davet ettik. Bekledik seni. Susadık sana Ardacım.

Sonra bakıştık bir tanem. Bakakaldık.

Annen, baban, hepimiz, evlat! Hepimiz.

Seyrettik seni bir tanem seyrettik. Seyrettik birbirimizi.

Babanın sevinç gözyaşları… Ya daha doğar doğmaz borçlandığın annenin heyecanın coşkusu… Acı, sancı, sevinç, hayret...

Hoş geldin dünyamıza bir tanem Ardacığım.

Eh be yavrum.

İlk nefeslerin canım Ardam benim, ilk nefeslerin ne kadar zordu.

Nasıl yapıştırdın anneannenin, babanın, benim hepimizin burnunu hastanenin yeni doğan camına.

Genetik ortalamamız en az 90 kilo yavrum ne kadar naz edersin emmemeye.

Eh be yavrum. Hoş geldin dünyamıza.

Nasıl mı bu zorlanarak nefes almaya, beslenmeye başladığın dünyamız?

Anlatırız yavrum.

Niçin ve neden mi bu dünya?

Onu da anlatırız yavrum. Onu da anlatırız.

Yeter ki büyü. Sağlıklı büyü. Akıllı, mutlu, merhametli ol.

Sevgili, bilgili, hoşgörülü, güçlü, kuvvetli ol.

Hayırlı bir evlat, insan ol. Çok dualar var üstünde.

Ol Ardacığım Ol. Gerisini biz anlatırız.

Gökhan Amcan

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.